Veilig paardrijden

Het antwoord op de vraag “hoe vaak gebeurt   er nou echt iets” wil ik eerlijk antwoord geven.
In de 9 jaar dat ik op Seurenheide ben (waar in deze tijd alleen al: 9 jaar x 47 weken x 230 ruiters per week = 95.000 x gereden is door manege ruiters en dan de trainingen van Paul en zijn team nog niet meegeteld) kan ik de gevallen ruiters die een nachtje in het ziekenhuis moesten blijven ter observatie en/of die een vorm van blijvende last van hun val op 2 handen tellen.
Wanneer een ruiter van het paard of pony afvalt proberen wij de ruiter eerst te kalmeren, met adrenaline in je lijf voel je niet zo veel en ons Zandruiterdiploma helpt daarin enorm. Het geeft ons als instructeur de mogelijkheid een negatieve ervaring om te buigen naar een positieve/leuke gedachte. Vervolgens is het belangrijk dat de ruiter zelf op kan staan, zonder onze hulp. Als daar even voor nodig is, is dat oké. Echter wanneer een ruiter niet, of op dat moment niet, in staat is om zelf op te staan zullen wij altijd een ambulance bellen. Gemiddeld per jaar zal dit tussen de 2 en 5 keer gebeuren, maar liever een keer te veel dan 1 keer te weinig.

Veiligheid en Plezier zijn onze belangrijkste speerpunten. Vandaar dat wij ook zijn aangesloten bij Stichting Veilige Paardensport en zijn we onlangs nog gekeurd voor ons veiligheidscertificaat, zie foto. Tevens is deze stichting dit jaar gestart met een campagne om het bewustzijn rondom veiligheid te vergroten, klik hier voor het filmpje. Deze campagne is een manier om de consument bewust te maken van het belang van een veilige accommodatie en bewuste omgang met paarden. “Met de campagne Veilig paardrijden, niet vanzelfsprekend willen we laten we zien dat er op accommodaties met een veiligheidscertificaat wordt nagedacht over en gewerkt aan veiligheid. Daarnaast willen we accommodatiehouders ondersteunen bij het uitdragen van de boodschap dat veiligheid op en om het paard niet vanzelfsprekend is. Paardrijden is een prachtige sport, maar het is wel belangrijk dat er op een bewuste en veilige manier wordt omgegaan met de risico’s, net zoals dat bij andere sporten gebeurt.” bron: www.veiligpaardrijden.nl

Ik wil daar graag nog een bewustwording aan toevoegen. Wij als instructeurs merken dat veel ouders van onze ruiters geen tot weinig ervaring hebben met paarden en laat voorop staan dat dat helemaal niet erg is. Maar onwetendheid, onbekendheid en geen ervaring hebben met zijn redenen om iets spannend/eng te vinden en ook dat is oké, helemaal als het om je meest dierbaarste bezit gaat, je kind. Maar waar ik ouders bewust van wil maken is de spanning en angst die we door taal in woorden en lichaamstaal gemakkelijk op elkaar overbrengen.
Wij horen regelmatig ouders in de foyer tegen elkaar zeggen wanneer ze naar de rijles aan het kijken zijn:” O zag je dat, die ging hard”(op een geschrokken toon en met een geschrokken uitdrukking op het gezicht), of “Oh dat lijkt me echt eng wat ze nu doen” (bv met het rijden zonder de handen aan de teugels vast te houden).
En wanneer dan de ruitertjes na de les in de foyer komen, krijgen ook zij de volgende vragen:”Oh vond je dat niet eng, dat je zo hard ging” of “wel knap wat je deed met je handen los op het paard, maar ik vond het wel spannend om te zien hoor!”.
En ik denk dat de hierboven gegeven voorbeelden voor genoeg bewustwording zorgen.

                    

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *